Ξένου μοίρα.

Το ‘χει η μοίρα του ξένου να περιπλανιέται σε άγνωστους, δύσβατους, λασπωμένους δρόμους, ανήσυχος, τρομαγμένος, ανασφαλής, γεμάτος μοναξιά και αντιμέτωπος με την εχθρικότητα των ανθρώπων αλλότριας γης.

Αγνωστη γλώσσα, ακατανόητη, ανοίκειες συμπεριφορές, άλλα ήθη και προσευχές, παρ’ ότι ο λόγος είναι κοινός. Πώς ζει κανείς μες στην αποξένωση; Πώς δαμάζεται η αγωνία του, ο φόβος του; Πού αρχίζει και πού τελειώνει (;) η τραγωδία του; Θυμάται τις ρίζες του, υπερασπίζεται (μπορεί;) την ταυτότητά του;

Ποιος μπορεί να συνομιλήσει με τους πρόσφυγες; Ποιος είναι ικανός να μπει στη θέση τους; Η εξουσία αρνείται να τους προσεγγίσει, όπως και η ιδεοληψία πολλών εξ ημών. Εξαιρουμένων τινών αλτρουιστών και των πολύ σοβαρών και μετρημένων εθελοντών όλοι οι άλλοι θεωρητικολογούμε ασύστολα επιδεικνύοντας, όμως, παρακαλώ, υψηλά αισθήματα αλληλεγγύης και [υλικής(;) τε και ψυχικής] δαπανηρότητας.

Είναι εύκολο να γράφεις συνταγές -έλεγε ο Κάφκα-, το δύσκολο είναι να συνεννοηθείς με τον κόσμο. Φαντάζουν λίγα και ίσως περιττά τα καλά λόγια και η έκφραση συμπαράστασης σε πανικόβλητους κυνηγημένους από θεούς και δαίμονες (από ανθρώπους δηλαδή που έχοντας εξουσία μπορούν και καταστρέφουν, ανενδοίαστα, ανθρώπινες ζωές).

Μπορούν τα οργανωμένα, «πολιτισμένα» κράτη της Ευρώπης να συναντηθούν με το νόημα του ανθρώπινου είδους; Να δείξουν ανθρωπιά και όχι έλεος; Να ανοίξουν τις «πύλες» της συνταγματικότητας των σχέσεων και να απαρνηθούν τα σύνορά τους;

Πού βόσκει εκείνος ο μεγαλοϊδεατισμός της διεθνικότητας; Της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και ανθρώπων; Πού χάθηκε ο περίφημος ευρωπαϊκός διαφωτισμός; «Χαίρεται» για τους κληρονόμους του;

Ενα μερίδιο μόνο αν έδιναν από τον παχυλό μισθό τους οι καρεκλοκένταυροι των Βρυξελλών και οι αναρίθμητοι περί αυτούς αργόμισθοι δεν θα βλέπαμε στις οθόνες την ταπείνωση του ανθρώπινου σώματος, την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς του.

Είναι από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα της ανθρωπότητας η βίαιη μετακίνηση πληθυσμών, υπηρετεί το γελοίο και όχι το μεγαλείο (το τελευταίο εμφανίζεται μόνο σε φτωχούς πλην τίμιους, ανώνυμους πάντα, υποστηρικτές της ανθρώπινης κατάστασης).

Το αποδέχονται αυτό άπαντες οι Ευρωπαίοι ρήτορες, πλην μερικών που δεν διστάζουν να διακηρύσσουν το μίσος τους για τον ξένο, για τον άνθρωπο γενικά που δεν ανήκει στο βασίλειό τους.

Και;

Αιώνας τρόμου ο εικοστός πρώτος αιώνας· ποιος να το πίστευε ότι στο ζενίθ του τεχνικού της πολιτισμού η ανθρωπότητα θα καταντούσε στο ναδίρ της ανθρωπινότητας…

Δεν ερμηνεύεται διαφορετικά η στάση των Ευρωπαίων και η άγρια εκμετάλλευση, που επιχειρούν όμοροι λαοί, των προσφύγων, αλλά και της αμήχανης έως ανύπαρκτης πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης. Εχουμε, μάλλον, πιάσει πάτο. Τα πάντα είναι σκοπιμότητα και ρεαλισμός (που σπάει, στην κυριολεξία, κόκαλα). Γίνεται χωριό έτσι; Αμ, δεν γίνεται.

Η ελευθερία, το δίκαιο, η αξιοπρέπεια είναι ευκαταφρόνητες πλέον έννοιες· σε λίγο, έτσι όπως το πάνε οι «ισχυροί» θα απαλειφθούν ίσως και από το λεξιλόγιό μας.

Στην Ειδομένη κυριαρχεί η μία όψη της βίας, πίσω από τις εικόνες φρίκης, όμως, αχνοφαίνονται τα δόντια του φασισμού, έτοιμα να κατασπαράξουν την αλλοπρόσαλλη ούτως ή άλλως δημοκρατία, αλλά, διάβολε, δημοκρατία, έστω λειψή, έστω ανάπηρη.

Αυτό θέλουν οι «ισχυροί» μας; Δεν βλέπουν πού οδηγούν την κακόμοιρη την ανθρωπότητα; Και αυτή η «ανθρωπότητα» πότε θα αποπέμψει την κακομοιριά της;

πηγή

Advertisements
This entry was posted in Αναδημοσίευση από Εφημερίδα των συντακτών. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s