Η πανστρατιά του Σαμαρά.

Καθ’ ότι, όπως είπαμε, ο σχεδιασμός του Σαμαρά είναι η εξάντληση της θητείας του Προέδρου, μέχρι τον Μάρτιο του 2015 και εν συνεχεία η εξεύρεση 180 βουλευτών, το επιτελείο του Μαξίμου αναζητά τη δημιουργία κατάλληλων πολιτικών προϋποθέσεων. Απαράβατος όρος για την υλοποίηση αυτού του σχεδιασμού είναι η επανένωση της κατακερματισμένης Κεντροδεξιάς, εφ’ όσον οι περισσότεροι ανεξάρτητοι βουλευτές που πρέπει να συμπληρώσουν την προεδρική πλειοψηφία είναι κεντροδεξιοί.

Τα σχέδια επανένωσης της Κεντροδεξιάς έχουν ήδη ξεκινήσει με τις δηλώσεις Καρατζαφέρη, ο οποίος μπορεί να μην έχει βουλευτές να δώσει στον Σαμαρά, έχει όμως ένα 3%, το οποίον είναι σε θέση να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης και ως δημιουργία κλίματος. Εν συνεχεία, όπως προκύπτει και από τις κινήσεις Μεϊμαράκη, το μεγάλο στοίχημα είναι ο επαναπατρισμός των στελεχών της λαϊκής Δεξιάς, κυρίως εκείνων που έχουν άριστες σχέσεις με το συνδικαλισμό. Εάν μέσα στον Σεπτέμβριο ο Σαμαράς είναι σε θέση να λάβει μέτρα που θα διευκολύνουν την αλλαγή στάσης αυτών των στελεχών, μέτρα δηλαδή τα οποία θα ανακουφίζουν εν μέρει τις κατώτερες λαϊκές τάξεις, τότε είναι πιθανόν να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα για την επανένωση της Κεντροδεξιάς. Απομένουν τα στελέχη που διαγράφηκαν, επειδή δεν ψήφισαν μνημονιακούς νόμους, Πολύδωρας, Κακλαμάνης, Νικολόπουλος και οι πρώην των ΑΝΕΛ, Νταβρής, Ιατρίδη, Γιοβανούδης κ.ά. Και γι’ αυτούς ισχύουν ακριβώς τα ίδια, δηλαδή η δημιουργία κατάλληλων πολιτικών προϋποθέσεων, ούτως ώστε να μη δυσκολευθούν να συνδράμουν. Το όλο εγχείρημα μπορεί να αναγγελθεί πανηγυρικά ως μια συνδιάσκεψη επανένωσης της Ν.Δ., στις αρχές του φθινοπώρου.

Την ίδια στιγμή, ταυτόχρονα, την ίδια προσπάθεια θα κάνει και το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή να επαναφέρει μια αίσθηση συσπείρωσης, είτε μέσω Ελιάς είτε μέσω Δημοκρατικής Παράταξης είτε μέσω ανοίγματος του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Εδώ το πρόβλημα είναι η παπανδρεϊκή ομάδα, η οποία δεν βλέπει με καλό μάτι τις ελιές και ζητάει αναβάθμιση του ίδιου του ΠΑΣΟΚ.

Με αυτούς τους σχεδιασμούς επιχειρείται η περικύκλωση του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι ώστε να αποκόψουν τις γέφυρες με τους αντιμνημονιακούς βουλευτές και να ακυρώσουν τις δυνατότητες εξεύρεσης συμμάχων και πολιτικών εφεδρειών. Τις μάχες, ως γνωστόν, τις κερδίζουν πάντα οι εφεδρείες.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: όλος αυτός ο σχεδιασμός προσκρούει στις αναγκαιότητες της συγκυρίας. Η τρόικα συνεχίζει το έργο της. Τα προαπαιτούμενα πρέπει να ψηφιστούν. Οι κοινωνικές επιπτώσεις της εφαρμογής του προγράμματος γίνονται όλο και πιο εμφανείς. Με λίγα λόγια, η κοινή γνώμη εξακολουθεί να είναι εξαγριωμένη με την ύφεση, την ανεργία, τους φόρους και την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, ενώ είναι εμπεδωμένη πλέον η αποστροφή για τα κυβερνητικά κόμματα που κυριάρχησαν σε όλη τη μεταπολίτευση και χρεοκόπησαν την Ελλάδα.

Επομένως, καλός ο σχεδιασμός, αλλά πώς θα υλοποιηθεί, όταν το μνημόνιο ζει και βασιλεύει; Ακόμη και να το ξορκίσεις, ακόμη και να διώξεις την τρόικα, μικρή σημασία έχει: οι φόροι τρέχουν, η ανεργία καλπάζει.

Και τότε, πώς θα πας στον Πολύδωρα και στον Νικολόπουλο; Τι θα τους πεις; Ψήφισε τον Πρόεδρο να συνεχίσουμε να κυβερνάμε εφαρμόζοντας το μνημόνιο; Μα γι’ αυτούς ακριβώς τους νόμους έφυγαν οι εκφραστές της λαϊκής Δεξιάς. Να ξαναγυρίσουν πίσω άπραγοι;

Ο Σαμαράς καλείται να τετραγωνίσει τον κύκλο. Αλλά στην πολιτική, με λίγη καλή θέληση, ακόμη κι αυτό γίνεται!

πηγή

Advertisements
This entry was posted in Αναδημοσίευση από Ελευθεροτυπία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s