Απελπιστικό deja vu.

untitledΑπό τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Δώρο Πάσχα προεκλογικής χρήσεως και ασθμαίνουσες προσπάθειες να φανούν τα ψιχία ως αποτύπωμα οικονομικής προόδου. Προεκλογικά κόλπα με αιφνίδιες αλλαγές. Παλαιοκομματικής υφής υποκριτικές δηλώσεις ανεξαρτησίας δεδηλωμένων κομματικών στελεχών και βαρετές εσωκομματικές αντιμαχίες. Χρονίζοντα θέματα, όπως οι φορολογικές ρυθμίσεις, αντί να διευθετηθούν οριστικά, συνεχίζουν να αποτελούν άθυρμα στα χέρια αδέξιων ερασιτεχνών.

Και, όπως πάντα, το «συνεπές» ΚΚΕ που θεωρεί παγίδα το αυτονόητο ερώτημα για το τι θα κάνει στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών αν βρεθεί στο δίλημμα να επιλέξει μεταξύ υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής.

Διάβολε! Ιδια νοοτροπία, ίδιες αντιλήψεις, ίδιες νευρώσεις και δογματισμοί, ίδια κι απαράλλαχτα τα παθογενή. Λες και δεν πέρασε μια μέρα από το ολέθριο παρελθόν, που όλοι ξορκίζουν αλλά συνεχίζουν ακατάβλητοι στη ρότα του… Ενα απελπιστικό deja vu, με δύο εξαιρέσεις. Η πρώτη αφορά στην αξιοσημείωτη εγρήγορση της δικαστικής εξουσίας που φαίνεται να λειτουργεί χωρίς οδηγητικούς προβολείς από την κυβερνητική εξουσία. Και η δεύτερη, στη μερική, αλλά αναγκαία, εξομάλυνση ποικίλων ανωμαλιών και στρεβλώσεων του παρελθόντος, για τις οποίες ευθύνεται αποκλειστικώς το πολιτικό σύστημα, που τις εξέθρεψε, τις ανέχθηκε και τις συντήρησε.

Δυστυχώς, οι επιβεβλημένες αυτές αλλαγές προήλθαν από το Μνημόνιο. Πρόκειται για δυστύχημα, γιατί αφ’ ενός συνδυάστηκαν με μια εγκληματική επιβολή καταστροφικών οικονομικών μέτρων και αφ’ ετέρου γιατί ο έξωθεν αυτός καταναγκασμός αποκαλύπτει τη συνεχιζόμενη ανεπάρκεια του υφιστάμενου συστημικού δυναμικού. Αν λάβουμε υπ’ όψιν το φορο-χάος, τα ημίμετρα, τα ανύπαρκτα αντανακλαστικά και, προπάντων, την έλλειψη ολοκληρωμένου Σχεδίου για τη χώρα, καθίσταται σαφές ότι, πέραν των σκοπιμοτήτων και των ταξικών επιλογών, η ανεπάρκεια είναι το βασικό χαρακτηριστικό (και) της σημερινής κυβέρνησης.

Μα μήπως στα «αυτοδιοικητικά» δεν είναι ιλαρή η κατάσταση; Εμφανίζεται αίφνης το κατ’ εξοχήν κόμμα του μηντιακού σωλήνα, οι «58», και μιλάει για τον κίνδυνο, λόγω σταυρού, να ψηφιστούν ως αναγνωρίσιμοι οι εκλεκτοί των μήντια! Οποίον θράσος. Το μόρφωμα που υπάρχει αποκλειστικώς χάρις στην αμέριστη στήριξη των ΜΜΕ (αυτό δεν αφορά την αξιοσημείωτη δημόσια παρουσία κάποιων στελεχών του), ενοχλήθηκε μόλις είδε τον κίνδυνο να υπερφαλαγγιστούν οι δικοί του υποψήφιοι από τους «επωνύμους» του καθημαγμένου ΠΑΣΟΚ. Πάλι καλά που -σοφά ποιών- δεν διαμαρτυρήθηκε και ο κ. Μπίστης…

Αλλά τι να πρωτοπείς; Για την παρέλαση αποτυχημένων υπουργών, βουλευτών και στελεχών στα ψηφοδέλτια; Για τη βαθιά περιφρόνηση απέναντι στο κριτήριο της κοινωνίας, η οποία δήθεν θα σπεύσει να ψηφίσει ώς και αξιοκατάκριτους του παλιού συστήματος επειδή έχουν στασίδι στα μήντια; Για τις ιλαρές δηλώσεις ανεξαρτησίας καθαρόαιμων κομματικών όπως ο κ. Τζιτζικώστας ή για δήθεν ρηξικέλευθες επιλογές τύπου Σακελλαρίδη, με μόνο κριτήριο το νεαρόν της ηλικίας του και υπόρρητη την υπόμνηση της πετυχημένης περίπτωσης Τσίπρα;

Ομως εκεί που εμφανίζεται καθηλωτική η σκόνη του αραχνιασμένου παρελθόντος είναι η στάση του ΚΚΕ. Παγιδευμένο στη στείρα λογική του λαμπρού απομονωτισμού αδυνατεί να διακρίνει τόσο τον κίνδυνο να ενισχυθεί η Χρυσή Αυγή όσο και τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν για το ίδιο από την προκλητική ουδετερότητα στο θέμα του δεύτερου γύρου (αν βρεθούν αντίπαλοι οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής). Εκπληκτικό το επιχείρημα: «Οι λογικές να ψηφίσουμε τον αντιμνημονιακό για να μη βγει ο μνημονιακός, να ψηφίσουμε τον αριστερό για να μη βγει ο δεξιός, τώρα να ψηφίσουμε κάποιον άλλον για να μη βγει ο φασίστας, κρύβουν την πραγματική ουσία ποιο κόμμα στηρίζει ποια ταξικά συμφέροντα» («Ριζοσπάστης», 14.2.2014). Εδώ τι να πεις; Παρέλκει οποιοδήποτε σχόλιο.

Το συμπέρασμα μελαγχολικό. Ούτε το γνωστό «ο τρώσας και ιάσεται» ισχύει στην περίπτωση των παλιών κομμάτων ούτε τίποτε νέο, φρέσκο και ανατατικό θρώσκει στον ορίζοντα. Κάποια εξαίρεση αποτελεί η ανατρεπτική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, έστω με αντιφάσεις, κενά και αστοχίες. Αν μεταλλαχθεί και αυτό το κόμμα και υποκύψει είτε στη γοητεία της εξουσίας ή στους ψυχαναγκασμούς της αριστερίστικης ρητορείας, τότε το μέλλον της χώρας θα είναι αντάξιο των σκοτεινών πτυχών του παρελθόντος της.

πηγή

Advertisements
This entry was posted in Αναδημοσίευση από Ελευθεροτυπία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s